"مديران سرافراز فردا، دانش آموزان امروز مدارس برتر اند" اين را به چه بزرگي نصب كرده اند توي اتوبان. پشت بندش هم نوشته اند به مناسبت بازگشايي شكوهمند(!) مدارس. زيرش هم نوشته اند" آموزش و پرورش استان تهران". به نظرم نكته ي اصلي در تحليل محتواي اين جمله، "دانش آموزان امروز مدارس برتر" است. در واقع نكته،" مدارس برتر" است. اين نوشته دارد يك بي عدالتي را در جامعه جار مي زند. در اين جمله آموزش و پرورش اعتراف مي كند كه مدارس برتري وجود دارد. مدارسي كه متفاوت است از مدارس ديگر. احتمالا امكانات بيشتري دارد، كادر بهتري دارد، بودجه ي اختصاصي به آن پرداخت مي شود و در كل عنايت بيشتري بهش مي شود. اعتراف دوم اين است كه دانش آموزان اين مدارس، در آينده مديران بزرگ و سربلند ما مي شوند. آموزش و پرورش دارد اعتراف مي كند كه در اين مدارس، آدم ها را براي كاري تربيت مي كند كه هر دانش آموزي در اين مملكت حق رسيدن به آن را دارد. اين جمله اعتراف سيستم آموزشي نابرابر ما است. اعتراف به اينكه مدارسي ساخته ايم براي تربيت افراد خاصي كه معمولا با ثروت داشتن تعيين مي شوند؛ افرادي كه از ميان مصاحبه هاي جورواجور انتخاب مي شوند؛ افرادي كه با پارتي و آشنابازي وارد اين مدارس مي شوند؛ افرادي كه با يك نامه در دست، تبديل مي شوند به مديران سرافراز فردا. سيستم آموزشي ما اعتراف مي كند، مدارسي ساخته است كه آدم ها مي روند در آن و مي شوند آدم هايي كه ما را در آينده سربلند مي كنند. دانش آموزان مدارس برتر! اصلا نگران نباشيد؛ آموزش و پرورش برايتان جاي مديران سرافراز فردا را خالي نگه مي دارد. و دانش آموزان مدارس غير برتر! برويد براي خودتان فكري بكنيد. جاهاي مديريتي را آدم هاي لايق تر از شما اشغال كرده اند، بدون آنكه ببينند در واقع چه كسي لياقتش را دارد. شما محكوميد كه هميشه زيردست بمانيد. مديران سربلند فردا، تنها همين دانش آموزان مدارس برتر اند و نه هيچ كس ديگر!
